شماره ۵۰۲ - چو مست باده رخ از روزنی برون آرد

چو مست باده رخ از روزنی برون آرد
چه روی نام خدا گلشنی برون آرد ۱

زگرد بالش خورشید تکیه گه سازی
چو شبنمت ز خود از دیدنی برون آرد ۲

چه عقده ها که تواند گشود تدبیری
هزار خار ز پا سوزنی برون آرد ۳

عزیز مصر نکویی بود به سینه دلت
اگر ز چنگ هوس دامنی برون آرد ۴

چو تار سوزن از ایام هر که مالش یافت
امید هست سر از روزنی برون آرد ۵

ز دل کسی که رسن پیچ طول آمال است
به هر نفس زدن اهریمنی برون آرد ۶

غم دلی که ره عشق را گرفت مخور
که رفته رفته سر از مأمنی برون آرد ۷

بسا محال کزو یافت صورت امکان
بیار می که غم از چون منی برون آرد ۸

به طور آن غزل صائب است این جویا
مگر چراغ ز خود روغنی برون آرد ۹