شماره ۸۲۲ - چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم

چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم
همچو شبنم خویش را محو تماشا می کنیم ۱

ما قناعت پیشگان چون شمع شبهای فراق
یک گل داغ تو در کار سراپا می کنیم ۲

در هوایت گشته این از بس سراپا آرزو
جای خود را در حریم خاص دلها می کنیم ۳

قطره های خون بجای نکته ریزد خامه ام
نامه را از بسکه دردآلود انشا می کنیم ۴

سودها بر خورد ما را در ره رفتن ز خویش
صد فلاطون را به یک دیوانه سودا می کنیم ۵

بسکه می دزدیم امشب از حیا زان رو نگاه
تا سحرگه داغ دل را چشم بینا می کنیم ۶

شد دل ما پای تا سر غنچه سان جویا دهان
بوسه ها زان لعل لب از بس تمنا می کنیم ۷