شماره ۷۰ - زشت است کان نکورو از حد برد جفا را

زشت است کان نکورو از حد برد جفا را
گر بد نیاید او را طاقت نماند ما را ۱

تا چند عاشقان را خوبان به رشک سوزند
یارب جزای خودده این قوم بی وفا را ۲

افسوس ای عزیزان کز بهر بی وفایی
بیگانه کردم از خود یاران آشنا را ۳

چون کوهکن نیابد شیرین کسی وگرنه
فرهاد بر تراشد چون او ز سنگ خارا ۴

گر پارساست دلبر گومی منوش با کس
نا خون بجوش ناید رندان پارسا را ۵

هرچند کز غم آخر بر باد داد خاکم
بر دل مباد گردی آن کعبه صفا را ۶

از دوستان شکایت اهلی نه شرط یاری است
یا ترک دوستی کن یا دل بنه جفا را ۷