هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیباییهای ظاهری و معنوی، عشق و فداکاری، و تفاوت بین اهل نظر و اهل ورع میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند خورشید، شمع، و پروانه، احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی خود را بیان میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات عرفانی نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
شماره ۱۰۵ - گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرست
گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرست
حسن خورشید مرا جذبه مهری دگرست ۱
جگرش پاره کند گر نکند گریه خون
عاشق سوخته را کاین همه خون در جگرست ۲
ماتم سوخته خویش بود گریه شمع
اینقدر هست که پروانه زخود بی خبرست ۳
منت خاک رهت بر سرما تنها نیست
هرکجا هست غبار قدمت تاج سرست ۴
گل چنان ساغر می خورد که کس بوی نبرد
درد سرها همه از نعره مرغ سحرست ۵
دامن افشان زرهت زاهد و ما سرمه کشان
فرق از اهل نظر و اهل ورع این قدرست ۶
عشق و رسوایی اگر عیب بود پیش کسان
عیب اهلی مکن ای خواجه که اینش هنرست ۷
حسن خورشید مرا جذبه مهری دگرست ۱
جگرش پاره کند گر نکند گریه خون
عاشق سوخته را کاین همه خون در جگرست ۲
ماتم سوخته خویش بود گریه شمع
اینقدر هست که پروانه زخود بی خبرست ۳
منت خاک رهت بر سرما تنها نیست
هرکجا هست غبار قدمت تاج سرست ۴
گل چنان ساغر می خورد که کس بوی نبرد
درد سرها همه از نعره مرغ سحرست ۵
دامن افشان زرهت زاهد و ما سرمه کشان
فرق از اهل نظر و اهل ورع این قدرست ۶
عشق و رسوایی اگر عیب بود پیش کسان
عیب اهلی مکن ای خواجه که اینش هنرست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۴ - گویم سیاه بختی ام از دود آه کیست
گوهر بعدی:شماره ۱۰۶ - نیازمند ترا رسم خود پسندی نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
