شماره ۱۴۹ - گرچه لب تشنه ز غم عاشق دلسوخته است

گرچه لب تشنه ز غم عاشق دلسوخته است
سینه چون غم به صد چاک و دهان دوخته است ۱

گرنه آن ماه جبین می طلبد دل به چراغ
شمع رخساره برای چه برافروخته است ۲

چند گویی که مشو بنده خوبان ناصح
بروای خواجه مرا کس بتو نفروخته است ۳

مهره بازی کند از شعبده هردم چشمش
این همه شعبده یارب ز که آموخته است ۴

دل دیوانه از آن خال سیه مور صفت
تخم سودا همه درجان من اندوخته است ۵

سوی اهلی نگر ای شمع چو پروانه تست
که تو تا چشم بهم میزنی او سوخته است ۶