شماره ۱۶۵ - فرهاد را ز شیرین، حرمان ز بخت شور است

فرهاد را ز شیرین، حرمان ز بخت شور است
گوهر بسنگ می زن، دولت نه کار زور است ۱

چون باد تند مگذر، ای شهسوار کاینجا
افتاده صد سلیمان، در خاک ره چو مور است ۲

گر در تنور سینه آتش زند زبانه
در دیده این چه طوفان در سینه این چه شور است ۳

ای نوغزال مشکین جز صید دل چه حاصل
در وادیی که بینی بهرام صید گور است ۴

ای مدعی که کردی قصد هلاک اهلی
او مرده و تو زنده حیف از اجل که کور است ۵