شماره ۲۷۲ - خوش آنکه دور فلک بر مراد من میگشت

خوش آنکه دور فلک بر مراد من میگشت
که خار گلشن بختم گل و سمن می گشت ۱

خوش آنکه بر من لب تشنه خون ترش میشد
مرا از آن ترشی آب در دهن می گشت ۲

خوش آنکه از سخنم لب چو غنچه گر بستی
دگر شکفته تر از گل بیک سخن می گشت ۳

خوش آنکه گر گرهی می فتاد در کارم
گره گشای من آن زلف پرشکن می گشت ۴

خوش آنکه در ظلمات غم آن لب شیرین
ز خنده چشمه حیوان به چشم من می گشت ۵

خوش از آنکه از رخ آن بت هزار عاشق مست
بیک نظاره که می کرد برهمن می گشت ۶

خوش آنکه گاه تبسم هزار چون اهلی
فدای آن لب شیرین و آن دهن می گشت ۷