شماره ۴۹۲ - خوشباس که روزی گل امید برآید

خوشباس که روزی گل امید برآید
روشن شود این ظلمت و خورشید برآید ۱

بی نور نماند شب تاریک کس آخر
گر مه نبود صبر که ناهید برآید ۲

دولت ز در میکده جو زانکه بجامی
درویش بصد حشمت جمشید برآید ۳

گل یک دو سه روزیست بیا ساغر می گیر
سرمست گلی باش که جاوید برآید ۴

از غیر مجو فیض محبت که محال است
وین میوه محال است که از بید برآید ۵

یاران سخن راست همین است که گفتم
در باغ جهان هرچه بکارید برآید ۶

نومید مشو اهلی از ایام که آخر
مقصود شود حاصل و امید برآید ۷