شماره ۷۶۳ - دی که آن کان نمک خنده بر این مجنون کرد

دی که آن کان نمک خنده بر این مجنون کرد
من چه گویم که چه با این جگر پرخون کرد ۱

غرق خون گشته ام از دیدن آن مردم چشم
چکنم چشم خودم غرقه درین جیحون کرد ۲

تا صبا یک گره از سنبل زلفش بگشاد
هر بمویی گرهی از دل ما بیرون کرد ۳

عاشقان مست غم از آن می گلگون گشتند
هرچه با خسته دلان کرد لب میگون کرد ۴

بخت آواره مرا در طلب گوهر وصل
در بیابان فنا همسفر مجنون کرد ۵

گنجها زیر زمین دارم ازین سیم سرشک
کیمیای نظر دوست مرا قارون کرد ۶

اهلی از سروقدان سبزه صفت خرم بود
آخرش سوخته برق ستم گردون کرد ۷