گفتار اندر پرهیز کردن از صحبت احداث

خرابت کند شاهد خانه کن
برو خانه آباد گردان به زن ۱

نشاید هوس باختن با گلی
که هر بامدادش بود بلبلی ۲

چو خود را به هر مجلسی شمع کرد
تو دیگر چو پروانه گردش مگرد ۳

زن خوب خوش خوی آراسته
چه ماند به نادان نو خاسته؟ ۴

در او دم چو غنچه دمی از وفا
که از خنده افتد چو گل در قفا ۵

نه چون کودک پیچ بر پیچ شنگ
که چون مقل نتوان شکستن به سنگ ۶

مبین دل فریبش چو حور بهشت
کزان روی دیگر چو غول است زشت ۷

گرش پای بوسی نداردت پاس
ورش خاک باشی نداند سپاس ۸

سر از مغز و دست از درم کن تهی
چو خاطر به فرزند مردم دهی ۹

مکن بد به فرزند مردم نگاه
که فرزند خویشت برآید تباه ۱۰