شماره ۷۹۹ - خم مویش که در کین من بیمار می پیچد

خم مویش که در کین من بیمار می پیچد
ز تاب آتش آهم بخود چون مار می پیچد ۱

چو خواند نامه دردم مبر نام من ایقاصد
که گر نام من آنم بشنود طومار می پیچد ۲

مگر آن سنبل موهم بود عاشق بسرو او
که همچون عشق پیچان بر قد دلدار می پیچد ۳

ز بد مهری نمیدانم چرا چرخ فلک دایم
بکین در رشته جان من افکار می پیچد ۴

بد آن بدخو اگر گاهی سلامی میکند اهلی
جوابی میدهد اما بخود بسیار می پیچد ۵

زاهد نشود عارف اگر سالک دین شد
سیمرغ نشد جغد اگر گوشه نشین شد ۶

بس دود چراغی ز غم خال تو خوردم
تا آبله های جگرم نافه چین شد ۷

چون برهمنم سوز که تا خلق نگویند
کاین دلشده بادامن نو زیر زمین شد ۸

سودش نبود مدعی از عشق که دشمن
دیوست همان گرچه گرفتار نگین شد ۹

گر عاشقی افسانه مخوان جان ده و خوشباش
تا چند بگویی که چنان بود و چنین شد ۱۰

هر کسکه دمی شد به رقیبان تو نزدیک
دور از تو بصد محنت و اندوه قرین شد ۱۱

اهلی که بیک جو نخرد خرمن خورشید
یکذره غمش بخش که راضی بهمین شد ۱۲