شماره ۸۸۵ - کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویش

کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویش
خار گل کن به من از برق رخ روشن خویش ۱

ذوق پابوس تو بیرون نرود از دل من
گر به بینم بمثل دست تو در گردن خویش ۲

آفتابی تو و از ذوق وصالت همه شب
چشم امید گشایم به در روزن خویش ۳

مست میخانه چنانم که گرم دست دهد
خشت آن خانه کنم تا بقیامت تن خویش ۴

گوشه گلخن ما مسکن آن سرمست است
که بصد گلشن جنت ندهد گلخن خویش ۵

خوشه چینی کند از خرمن آنکس اهلی
که چو مجنون تو آتش زده در خرمن خویش ۶

گوشه چشم فکن کز هوس سروقدت
کردم از خون جگر لاله ستان دامن خویش ۷