شماره ۹۰۱ - از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش

از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش
طوطی زده منقار بخون جگر خویش ۱

من چون نخورم خون ز جگر گوشه مردم
یعقوب شنیدی که چه دید از پسر خویش ۲

در خاک اگر افکنی از عرش غمم نیست
زنهار مینداز مرا از نظر خویش ۳

آن گمشده ام من که ندارم خبر از خود
کو واقف حالی که بپرسم خبر خویش ۴

از گوهر خود تیغ زبان چند کشد خصم
امید که تیغ تو نماید گهر خویش ۵

داغی است بهر گام درین رهگذر تنگ
طاووس صفت پهن مکن بال و پر خویش ۶

تا پا بسر خود ننهی دوست نیابی
اهلی بسر دوست که بگذر ز سر خویش ۷