هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر خود را وفادار و فداکار توصیف می‌کند، فارغ از پاکی یا آلودگی، و درد فراق را با امید دیدار تحمل می‌کند. او از بی‌باکی در راه عشق و بی‌اعتنایی به دنیا سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد و فراق نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.

شماره ۱۰۲۰ - ز در مران اگر آلوده و هوسناکیم

ز در مران اگر آلوده و هوسناکیم
سگ تو ایم گر آلوده و اگر پاکیم ۱

چه غم ززخم تو ما را غمی که هست این است
که مرهم دل غیری و ما جگر چاکیم ۲

بیک نگاه تو صد جان دهیم و غم نخوریم
نگاه کن که ز شوق تو تا چه بی باکیم ۳

اگر چه زهر فراق تو کار در جان کرد
بیا که زنده هنوز از امید تریاکیم ۴

کجاست برق فنا کاتش افکند درما
که دیر شد که درین باغ خار و خاشاکیم ۵

به گرد مرکب آنشهسوار کس نرسد
همین سعادت ما بس که صید فتراکیم ۶

تو رخ متاب فلک گو بکین اهلی باش
که ما بمهر تو فارغ ز کین افلاکیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۱۹ - سگ توام من و عمری بغم اسیر شدم
گوهر بعدی:شماره ۱۰۲۱ - حسرت فرو خورم چه به رویت نظر کنم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.