شماره ۱۰۲۷ - سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتم

سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتم
زهر من بود آنچه من تریاک می پنداشتم ۱

از ملامت کس نمی گردد چو مجنون گرد من
بسکه من از هر طرف خار ملامت کاشتم ۲

لاله وار آورده ام خار ملامت از ازل
من برسوایی علم روز ازل افراشتم ۳

سرمه در چشمش چه سود آنکس که دور از کوی اوست
من بجای سرمه چشم از خاک ره انباشتم ۴

همچو اهلی دست و پایی میزنم در راه عشق
پایم از جا برد عشق و دست ازو نگذاشتم ۵

سر تا قدم چو شمع ز مهرش در آتشم
دشمن نبیند آنچه من از دوست میکشم ۶

دیوانه وار با کسم الفت نمانده است
از بسکه در خیال رخ آن پریوشم ۷

شیرین لبا، نصیب دل دشمن تو باد
زهری که من ز تلخی عشق تو میچشم ۸

فکری مرا بهر سر مویی ز زلف تست
دایم من از خیال پریشان مشوشم ۹

طوبی بزیر سایه من سر در آورد
گر سایه بر سر افکند آن سرو دلشکم ۱۰

اهلی اگرچه دلخوشیی روزیم نشد
اینم خوشی بسست که با ناخوشی خوشم ۱۱