حکایت مست خرمن سوز

یکی غله مرداد مه توده کرد
ز تیمار دی خاطر آسوده کرد ۱

شبی مست شد و آتشی برفروخت
نگون بخت کالیوه، خرمن بسوخت ۲

دگر روز در خوشه چینی نشست
که یک روز جوز خرمن نماندش به دست ۳

چو سرگشته دیدند درویش را
یکی گفت پروردهٔ خویش را ۴

نخواهی که باشی چنین تیره روز
به دیوانگی خرمن خود مسوز ۵

گر از دست شد عمرت اندر بدی
تو آنی که در خرمن آتش زدی ۶

فضیحت بود خوشه اندوختن
پس از خرمن خویشتن سوختن ۷

مکن جان من، تخم دین ورز و داد
مده خرمن نیک نامی به باد ۸

چو برگشته بختی در افتد به بند
از او نیک‌بختان بگیرند پند ۹

تو پیش از عقوبت در عفو کوب
که سودی ندارد فغان زیر چوب ۱۰

برآر از گریبان غفلت سرت
که فردا نماند خجل در برت ۱۱