هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد فراق و اشتیاق به وصال معشوق است. شاعر از زبان عاشقی سخن می‌گوید که از هجران رنج می‌برد و در آرزوی دیدار معشوق است. او از زیبایی‌های معشوق و تأثیرات آن بر خود می‌گوید و از ناتوانی در رسیدن به وصال شکوه می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر، برای درک و تجربه‌ی کامل، به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات و استعارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۱۲۲۷ - تا کی ز دهانش بود ایدل سخن تو

تا کی ز دهانش بود ایدل سخن تو
خاموش که حرفی نجهد از دهن تو ۱

شیرین دهنا، چون همه وصل است ز خسرو
خود را بچه خرسند کند کوهکن تو ۲

تا کفر سر زلف تو باقی بود ای بت
مشکل که مسلمان شود این برهمن تو ۳

بر برگ گل از باد سحر قطره شبنم
سیماب شود گر نگرد سیم تن تو ۴

هیهات که یعقوب رسد سوی تو یوسف
کو باد که بویی برد از پیرهن تو ۵

اهلی کفنت لاله صفت هرکه شکافد
یابد جگر سوخته یی در کفن تو ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۲۶ - تو آب خضری و ما تشنه عاشقان از تو
گوهر بعدی:شماره ۱۲۲۸ - سهل است نقد دین و دل گر صرف شد در کوی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.