شماره ۱۳۰۰ - چون بود روز جزایی مکن آزار کسی

چون بود روز جزایی مکن آزار کسی
زانکه کس تا بقیامت نبود یار کسی ۱

به که در راه محبت چو الف راست شوی
که درین ره بکجی راست نشد کار کسی ۲

گر ز خورشید چو مجنون ببیابان سوزی
به که منت کشی از سایه دیوار کسی ۳

خار و گل چونهمه یکسان شود از باد خزان
مرغ زیرک نشود بسته گلزار کسی ۴

برد بر دوش سبوی می رندان اهلی
مرد آنست که بر دوش نهد بار کسی ۵