هوش مصنوعی: این متن یک شعر ستایش‌آمیز است که به مدح و ستایش یک پادشاه عادل و قدرتمند به نام اتابک محمد می‌پردازد. شاعر از خداوند برای او اقبال و بخت نیک آرزو می‌کند و او را به عدالت و حمایت از دین و رعیت توصیف می‌کند. همچنین، شاعر به پادشاه پند می‌دهد که از زندگی و قدرت خود به خوبی استفاده کند تا نامش برای همیشه به نیکی باقی بماند.
رده سنی: 15+ این متن به دلیل استفاده از زبان و مفاهیم پیچیده‌تر ادبیات کلاسیک فارسی و همچنین مفاهیم فلسفی و اخلاقی مانند عدالت، قدرت و گذرایی دنیا، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال مناسب است. درک کامل این مفاهیم نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - در ستایش اتابک محمد

بناز ای خداوند اقبال سرمد
به بخت همایون و تخت ممهد ۱

مغیث زمان ناصر اهل ایمان
گزین احد یاور دین احمد ۲

خداوند فرمان ملک سلیمان
شهنشاه عادل اتابک محمد ۳

ز سعد ابوبکر تا سعد زنگی
پدر بر پدر نامور جد بر جد ۴

سر بندگی بر زمینش نهاده
خداوندگاران دریا و سرحد ۵

همه نامداران و گردن فرازان
به زنجیر سبق الایادی مقید ۶

خردمند شاها رعیت پناها
که مخصوص بادی به تأیید سرمد ۷

یکی پند پیرانه بشنو ز سعدی
که بختت جوان باد و جاهت مجدد ۸

نبودست تا بوده دوران گیتی
به ابقای ابنای گیتی معود ۹

مبد نمی‌ماند این ملک دنیا
نشاید بر او تکیه بر هیچ مسند ۱۰

چنان صرف کن دولت و زندگانی
که نامت به نیکی بماند مخلد ۱۱
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۷۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - اندرز و نصیحت
گوهر بعدی:قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در نصیحت و ستایش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.