شماره ۲۹ - خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما
شد روز نخستین، سبد گل قفس ما ۱

مهتاب نمکسار بود باده ما را
ای بی مزه بی روی تو بزم هوس ما ۲

حیرت زده جلوه نیرنگ خیالیم
آیینه مدارید به پیش نفس ما ۳

آوازه شرع از سر منصور بلند است
از شبروی ماست شکوه عسس ما ۴

وقت ست که خون جگر از درد بجوشد
چندان که چکد از مژه دادرس ما ۵

ای بی خبر از نیستی و ذوق فراغش
در پیرهن ما نبود خار و خس ما ۶

در دهر فرورفته لذت نتوان بود
بر قند نه بر شهد نشیند مگس ما ۷

طول سفر شوق چه پرسی؟ که در این راه
چون گرد فرو ریخت صدا از جرس ما ۸

حوران بهشتی که ندارند گلابی
بر خویش فشانند گداز نفس ما ۹

هر جا رم سنگی ست درآورده سر خویش
در بند برومندی نخل هوس ما ۱۰

باشد که بدین سایه و سرچشمه گرایند
یاران عزیزند گروهی ز پس ما ۱۱

خرسندی غالب نبود زین همه گفتن
یکبار بفرمای که ای هیچکس ما ۱۲