شماره ۷۰ - سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش ست

سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش ست
بعد از این گویند آتش را که گویا آتش ست ۱

انتظار جوله ساقی کبابم می کند
می به ساغر آب حیوان و به مینا آتش ست ۲

گریه ات در عشق از تأثیر دود آه ماست
اشک در چشم تو آب و در دل ما آتش ست ۳

ای که می گویی تجلی گاه نازش دور نیست
صبر مشتی از خس و ذوق تماشا آتش ست ۴

بی تکلف، در بلا بودن به از بیم بلاست
قعر دریا سلسبیل و روی دریا آتش ست ۵

پرده از رخ برگرفت و بی محابا سوختیم
باده با دست آتش او را و ما را آتش ست ۶

هم بدین نسبت ز شوخی در دلت جا کرده ایم
فاش گوییم از تو سنگست آنچه از ما آتش ست ۷

گریه ای دارم که تا تحت الثری آبست و بس
ناله ای دارم که تا اوج ثریا آتش ست ۸

پاک خور امروز و زنهار از پی فردا منه
در شریعت باده امروز آب و فردا آتش ست ۹

راز بدخویان نهفتن برنتابد بیش از این
پرده دار سوز و ساز ماست هر جا آتش ست ۱۰

گشته ام غالب طرف با مشرب عرفی که گفت
«روی دریا سلسبیل و قعر دریا آتش ست » ۱۱