شماره ۱۱۱ - باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح
مفت آنان که درآیند به باغ دم صبح ۱

آفتابیم، به هم دشمن و همدرد ای شمع
ما هلاک سر شامیم و تو داغ دم صبح ۲

بعد آنان که قریب اند به ما نوبت ماست
آخر کلفت شبهاست فراغ دم صبح ۳

زین سپس جلوه خور جای چراغان گیرد
شب اندیشه ز ما یافت سراغ دم صبح ۴

پیش از این باد بهار این همه سرمست نبود
شبنم ماست که تر کرده دماغ دم صبح ۵

سخن ما ز لطافت همه سر جوش میی ست
که فرو ریخته از طرف ایاغ دم صبح ۶

ذوق مستی ز هماهنگی بلبل خیزد
مفگن آواز بر آواز کلاغ دم صبح ۷

حق آن گرمی هنگامه که دارم بشناس
ای که در بزم تو مانم به چراغ دم صبح ۸

بوی گل گرنه نوید کرمت داشت چه داشت؟
ای به شب کرده فراموش جناغ دم صبح ۹

غالب امروز به وقتی که صبوحی زده ام
چیده ام این گل اندیشه ز باغ دم صبح ۱۰