شماره ۱۴۱ - تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد
بزن آتش که شنیدن ز میان برخیزد ۱

می رمی از من و خلقی به گمانست ز تو
بی محابا شو و بنشین که گمان برخیزد ۲

گر دهم شرح عتابی که به دلها داری
دود از کارگه شیشه گران برخیزد ۳

با قدت سرو چو شخصی ست که ناگه یکبار
بیخود از جا ز هجوم خفقان برخیزد ۴

به چه گیرند عیار هوس و عشق دگر
رسم بیداد مبادا ز جهان برخیزد ۵

کشته دعوی پیدایی خویشیم همه
وای گر پرده ازین راز نهان برخیزد ۶

زینهار از تعب دوزخ جاوید مترس
خوش بهاری ست کزو بیم خزان برخیزد ۷

ناله برخاست دم جستن از آتش ز سپند
کو شگرفی که چو ما از سر جان برخیزد ۸

جزوی از عالمم و از همه عالم بیشم
همچو مویی که بتان را ز میان برخیزد ۹

عمرها چرخ بگردد که جگر سوخته ای
چون من از دوده آذرنفسان برخیزد ۱۰

گر دهم شرح ستمهای عزیزان غالب
رسم امید همانا ز جهان برخیزد ۱۱