شماره ۱۸۵ - غم چو به هم درافگند رو که مراد می دهد

غم چو به هم درافگند رو که مراد می دهد
دانه ذخیره می کند کاه به باد می دهد ۱

آخر منزل نخست خوی تو راه می زند
اول منزل دگر بوی تو زاد می دهد ۲

ای که به دیده نم ز تست وی که به سینه غم ز تست
نازش غم که هم ز تست خاطر شاد می دهد ۳

شوخی دلگشا تنت برگ نبات می نهد
سختی بی وفا دلت رزق جماد می دهد ۴

مست عطای خود کند ساقی ما نه مست می
داده ز یاد می برد بس که زیاد می دهد ۵

دوست ز رفته بگذرد لیک غبار ما هنوز
در رهش از فزونسری مالش باد می دهد ۶

آنچه به من نبشته ای نیست ز نامه بر نهان
شوخی نامه در کفش نامه گشاد می دهد ۷

می دهیم به خلد جا رحم کجاست ای خدا
آب و هوای این فضا کوی که یاد می دهد؟ ۸

خو به جفا گرفته را تازه کند خراش دل
ور نه بهانه جوی من چیست که داد می دهد؟ ۹

توسن کلک غالبا مصرع فیضی ش عنانست
«صبح چو ترک مست من شیشه گشاد می دهد» ۱۰