شماره ۲۲۶ - تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع

تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع
شرر از رشته خویش ست به پیراهن شمع ۱

جان به ناموس دهی چند فراهم شده اند
ور نه خود با تو چه بوده ست رگ گردن شمع؟ ۲

مجمعی از دل و جانست به گرد در دوست
توده ای از پر و بال ست به پیرامن شمع ۳

روزم از تیرگی آن وسوسه ریزد به نظر
که شب تار به هنگام فرو مردن شمع ۴

بی تو از خویش چه گویم که به بزم طربم
پرده گوش گل افگار شد از شیون شمع ۵

نازم آن حسن که در جلوه ز شهرت باشد
خاطرآشوب گل و قاعده برهمزن شمع ۶

برنتابد ز بتان جلوه گرفتار کسی
صبح را کرده هواداری گل دشمن شمع ۷

می گدازم نفسی بی شرر و شعله و دود
داغ آن سوز نهانم که نباشد فن شمع ۸

وقت آرایش ایوان بهارست که باز
کوه از جوش گل و لاله بود معدن شمع ۹

غالب از هستی خویش ست عذابی که مراست
هم ز خود خار غم آویخته در دامن شمع ۱۰