بخش ۱۲۱ - پیام نوشان به آتبین و پاسخ وی

دگر روز نوشان یکی برگزید
که گوید به گفتار و داند شنید ۱

بدو گفت از این شهر بیرون خرام
ز مردم سوی آتبین بر پیام ۲

که شهری همی گوید و لشکری
که تو شهریاری و گندآوری ۳

نه دانش بود شاه را این نشست
که این شهر هرگز نیاید به دست ۴

به ده سال کمتر نگردد خورش
که انبار شاه آید این پرورش ۵

فزون است انبار شاه از هزار
سراسر پر از دانه ی آبدار ۶

اگر شاه ده سال جنگ آورد
وگر روزگاری درنگ آورد ۷

همان است روزی و شادی همان
نیایدش سود از درنگ و زمان ۸

به چین اندرون شهرها دیگر است
کز این شهر دیوارشان کمتر است ۹

که بر در نیاردش کردن درنگ
توانی گشادن مر او را به جنگ ۱۰

وگر شرم داری همی گشت باز
از ایدر فرستیم یک ساله باز ۱۱

گر از شاه گیتی نکوهش بود
ز دارای چین هم پژوهش بود ۱۲

ولیکن روا است پنداشتی
که از جنگ بهتر بود آشتی ۱۳

و دیگر که دارای چین با سپاه
به نزدیکی، ما کشیده ست راه ۱۴

زمان تا زمان است کایدر رسد
اگر شاه برگشته باشد سزد ۱۵

ز ما این سخن شاه را پند باد
به پذیرفتن پند خرسند باد ۱۶

چو پیغام بشنید پاسخ فزود
کز این گفته شهری نیابند سود ۱۷

زن و کودک کوش و گنجش بنیز
به من داد باید دگر هیچ چیز ۱۸

مرا با سپاهی و شهری چه کار
چو از کاخ دشمن برآمد دمار؟ ۱۹

فرستاده زی شهر چون بازگشت
از او کوی و برزن پرآواز گشت ۲۰

ز پاسخ بترسید مردم همه
فتاد اندر ایشان بسی دمدمه ۲۱

که این کی توان کرد و کی شاید این
چه گوییم فردا به دارای چین ۲۲

دگر باره یک ماه کردند جنگ
به سنگ و به زوبین و تیر خدنگ ۲۳

فراوان ز خمدان و چین کشته شد
ز خون باره ی شهر آغشته شد ۲۴