شماره ۱۷۲ - به سوی کوی تو را نگاه خالی نیست

به سوی کوی تو را نگاه خالی نیست
چگونه با تو رسد کس که راه، خالی نیست ۱

چنان پر است ز آیینه طلعتان دل ما
که جای آه در این کارگاه خالی نیست ۲

به هر طرف که روی می برند خوبان دل
جهان ز ابرو و چشم سیاه خالی نیست ۳

از آن زمان که فلک حقه باز شد گاهی
ز شر حادثه این خیرگاه خالی نیست ۴

چه آب و خون و چه یوسف همان تو دلو امید
فکن که ز این دو سه یک، هیچ چاه خالی نیست ۵

تویی به دل نه خیال دگر که بر گردون
چو آفتاب بود جای ماه خالی نیست ۶

چگونه یاد تمنای وصل او نکنیم
که نامهٔ ملک از این گناه خالی نیست ۷

گهی به گل نگرم که به پای سرو افتم
که عالم مثل از اشتباه خالی نیست ۸

ز وادی عدم و منزلش مترس که هیچ
ز رفت و آمدن این شاهراه خالی نیست ۹

همین نه لاله سعیدا به سینه دارد داغ
زمین هیچ دل از این گیاه خالی نیست ۱۰