شماره ۱۹۷ - تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج

تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج
جان رخت بست و کرد ز تنها روان خروج ۱

پیری فکنده طرفه فتوری حواس را
گویا که کرده یوسف از این کاروان خروج ۲

ایمان به فکر زلف بتی تازه می کنند
شاید که کرده مهدی آخر زمان خروج ۳

در خم نشست دختر رز با هزار ناز
از شیشه کرد آفت پیر و جوان خروج ۴

دارم به دل ملاحظه دایم که بی محل
تا نکته ای مباد کند از زبان خروج ۵

ای نازنین چرانشوی مهدی زمان
هرگز نکرده مثل تویی در جهان خروج ۶

تا قامتش بدیدم و رخسار ماه او
در حیرتم که کرده ز سرو ارغوان خروج ۷

ای لعل پاره گوهر یکدانه ای چو تو
تا این زمان نکرده ز بحر و ز کان خروج ۸

زان خاکسار گشته سعیدا که کرده است
آدم به این کمال از این خاکدان خروج ۹