شماره ۱۹۹ - از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح

از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح
از شب و از روز خود مهر بریده است صبح ۱

بلبل شب زنده دار خون جگر می خورد
پنبهٔ غفلت ز گوش تا نکشیده است صبح ۲

فرق ندارد ز هم روز [و] شب وصل من
شام قضا ناشده، باز دمیده است صبح ۳

از حرکات فلک وز سکنات زمین
صورت خشم است مهر طبع رمیده است صبح ۴

خنجر عریان کیست بر جگر آسمان
شام فرورفته بود باز کشیده است صبح ۵

چشم سفیدی است روز، آه کشیده است شام
روی سیاه است شب، دست گزیده است صبح ۶

قدر شب وصل ما هیچ نداند که چیست
نیم شب از دست او می نکشیده است صبح ۷

بر ورق روزگار نیست جز این سرنوشت
خواب گران است شب، بخت رمیده است صبح ۸

ساده جوانی است شب بی خبر از عمر خویش
خط بیاضش به روی تا ندمیده است صبح ۹

این همه فیض از کجا تافت سعیدا از او
گز ز دم صادقی سرنکشیده است صبح ۱۰