شماره ۳۶۲ - در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور

در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور
اهل او ناچار گردد طالب فسق و فجور ۱

در حقیقت آدمی انسان عین واجب است
این دو عالم را دو چشمی دان تو بر وجه ظهور ۲

رسم و عادت از فقیران خواستن محض خطاست
کس نمی خواهد تواضع را ز اصحاب قبور ۳

در دو عالم نیست عاشق را به چیزی التفات
از برای همت قاصر بود حور و قصور ۴

آتی از مصحف رویش اگر نازل شود
محو گردد جملهٔ انجیل و تورات و زبور ۵

ترس از خویش است ما را ورنه از حق خوف نیست
او خداوند کریمان و رحیم است و غفور ۶

وصل ما با او چسان گردد که چون خفاش و شمس
او تمامی ظلمت و خورشید تابان محض نور ۷

بی حضوری تا حضور دل نیاوردی به دست
حاضران دانند غایب را نمی باشد حضور ۸

با وجود آن که دنیا جیفهٔ صبرش مشکل است
چون تواند عاشق از معشوق خود گردد صبور ۹

جوهر ما چون شود معلوم و حرف ما بلند
خاک را گوش کر است و آسمان را چشم کور ۱۰

وصل جانان کی به سعی و جهد می آید به دست
دامن دولت سعیدا کس نمی گیرد به زور ۱۱