شماره ۴۱۷ - خویش را یکبارگی تا سختم از دل وداع

خویش را یکبارگی تا سختم از دل وداع
از میان ما و او برخاست رسم انقطاع ۱

[ذره ای] تا مهر دنیا هست یاران را به دل
دایماً در کار خواهد بود آیین نزاع ۲

بس خنک بربسته زاهد بر سرش عمامه را
زان برودت دایماً از نزله اش باشد صداع ۳

جرم ما و رحمت حق هر دو خواب افتاده است
تیرگی از ابر باشد خوشنما از مه شعاع ۴

یک سر مو فعل بیجا هست نقصان کمال
جامه کوتاه است کم باشد چو اطلس [یک ذراع] ۵

عشقبازی را سعیدا از هوسناکان مجو
سالک این راه ساکن باید و مرد شجاع ۶