شماره ۶۴ - جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداست

جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداست
یار من، جان منی و جان جهانت بفداست ۱

شور عشقت ز جهان جان مرا یکتا کرد
این چه شورست که از عشق تو اندر سر ماست؟ ۲

هرکرا نور یقین رهبر و همراه بود
دامنش تر نشود گر همه عالم دریاست ۳

گر ترا عین یقین هست ببینی بیقین
عشق از غره پیشانی جانان پیداست ۴

نتوانم که دل از دوستیش بردارم
که میان من و دلدار همه صدق و صفاست ۵

گفت: آن یار کجا هست و کجایش جویم؟
گفتم: ار طالب راهی چو ببینی همه جاست ۶

گفتم: ایدوست، ز هجران بوصالت چندست
گفت: هیهات، که از حد سمک تا بسماست ۷

یار آن زلف دل افروز برافشاند ز دوش
در دو عالم بدمی شور قیامت برخاست ۸

گر بلایی بسرآید تو مترسان دل را
مذهب قاسم دل خسته بلاعین عطاست ۹