شماره ۱۲۷ - فروغ نور رخت آفتاب تابانست

فروغ نور رخت آفتاب تابانست
ولی چه سود؟ که از چشم خلق پنهانست ۱

دقیقه ایست درین عشق مست عالم سوز
در آن دقیقه نظر کن، که جای امعانست ۲

اگرچه آتش نمرود آتشیست عظیم
بپیش چشم خلیل خدا گلستانست ۳

دلی که دم زند از باد پای منصوری
ز پای دار نترسد، که مست عرفانست ۴

کسی که روز سیاست ز سر ندارد باک
حلال باد شرابش، که مرد میدانست ۵

مگر ز جام تو یک جرعه بر حریفان ریخت
که شام تا بسحر نعرهای مستانست ۶

چراغ روی تو در حجرهای دیده من
حدیث روشنی شمع در شبستانست ۷

ز غیر دوست حکایت نمی توان گفتن
چو ذکر دوست درآمد، چه جای افسانست؟ ۸

کمال عشق و هوایی که جان قاسم داشت
از آن صفت که شنیدی هزار چندانست ۹