شماره ۲۴۳ - شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است

شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است
اضطرابم از شکوه آرمیدن روشن است ۱

ای نقاب عارضت دلکش تر از دیدارها
شوخی حسن تو در چشم نهفتن روشن است ۲

خار خشکم را خیال شبنمی سازد بهار
همت دریا جوانمرد است بر من روشن است ۳

آفتاب بی زوال بی نیازی ذره ای است
ابر اگر گیرد فلک را چشم روزن روشن است ۴

پیچ و تاب انتقام دل فراموشی بس است
جوهر شمشیر کین ما به دشمن روشن است ۵

سیر چشمان را بخیلان راحت جان خوانده اند
از نسیم ما چراغ عیش گلشن روشن است ۶

هر چراغی کز غبار شهرت حاتم فروخت
بی نیازان تو را از باد دامن روشن است ۷

پرتو نور چراغ دل به صبحی می کشد
شمع اگر خضر است تا هنگام مردن روشن است ۸

شیشه ام را از گداز کوره دل ساختند
راز سنگ خاره در آیینه من روشن است ۹

شبچراغ دیده بیدار دارم چون اسیر
از دل شبها فروغ گوهر من روشن است ۱۰