غزل ۸۲ - تا چشم برندوزی از هرچه در جهان است

تا چشم برندوزی از هرچه در جهان است
در چشم دل نیاید چیزی که مغز جان است ۱

در عشق درد خود را هرگز کران نبینی
زیرا که عشق جانان دریای بی‌کران است ۲

تا چند جویی آخر از جان نشان جانان
در باز جان و دل را کین راه بی نشان است ۳

تا کی ز هستی تو کز هستی تو باقی
گر نیست بیش مویی صد کوه در میان است ۴

هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد
لیکن نصیب جان زان پندار یا گمان است ۵

اندیشه کن تو با خود تا در دو کون هرگز
یک قطره آب تیره دریا کجا بدان است ۶

رند شراب خواره، چون مست مست گردد
گوید که هر دو عالم در حکم من روان است ۷

لیکن چو باهش آید در خود کند نگاهی
حالی خجل بماند داند که نه چنان است ۸

عطار مست عشقی از عشق چند لافی
گر طالبی فنا شو مطلوب بس عیان است ۹