بخش ۵۷ - تتمه حکایت مرد عارف با زن خود

گفت آن عارف که با من گفت باز
آن نگار روح بخش دل نواز ۱

هر گناهی را بیامرزم ولی
می نبخشم گر بجز من مایلی ۲

گر تورا در دل هوای غیر ماست
ترک آن دل کن که آتش را سزاست ۳

هرکه با من غیر من انباز کرد
هفت دوزخ را بخود در باز کرد ۴

کین گنه کاریست کو معذور نیست
این گنه در نزد ما مغفور نیست ۵

از نبی آن حکم سرمد را عیان
انه لا یغفر ان یشرک بخوان ۶

وز نبی بشنو به صد بانگ و نوا
کل ذنب ما سوی الاعراض را ۷

رو بگردان آنچه می خواهی بگوی
سوی ما آی آنچه می خواهی بجوی ۸

دل به ما ده ما خریدار دلیم
نی خریدار تن و آب و گلیم ۹

گر نماز و روزه ات فرموده ام
زان بسوی خود رهت بنموده ام ۱۰

هم زکوة و خمس و هم حج و جهاد
مطلب از جمله بود صرف فؤاد ۱۱

تا بگردانی دل از مال و وطن
از عیال و خانمان و جان و تن ۱۲

روی برتابی از اینها یکسره
روی آری سوی آن یار سره ۱۳

معنی اینها همه یکسان بود
روی دل کردن سوی جانان بود ۱۴

زین سبب بیقصد و دل زینها یکی
نیست مقبول خداوند اندکی ۱۵

لیک میل دل بود آنجا قبول
گرچه تن را از عمل باشد زهول ۱۶