شماره ۲۳ - گر به دل صد بار گویم قصه ی جانانه را

گر به دل صد بار گویم قصه ی جانانه را
باز می خواهد که از سر گیرم این افسانه را ۱

حسرت سنگ تو دارد هر کس اما کو دلی؟
چون بر آرد آرزوی یک جهان دیوانه را ۲

هر زمان از گریه خوش تر گردد احوال دلم
سیل را بنگر که آبادی دهد ویرانه را ۳

دل نمی بندم دگر بر التفات نیکوان
صید دام افتاده میداند فریب دانه را ۴

صد دل خون گشته افزونست در هر موی او
بر سر زلف دو تا آهسته تر زن شانه را ۵

دل به بزم خاص هم فارغ ز درد رشک نیست
زان که او فرقی نمی داند ز کس بیگانه را ۶

با صد افسون بعد عمری کآرمش همراه خویش
کرده ام گم ز اشتیاق وصل راه خانه را ۷

خلوت دل را حریم وصل جانان دان (سحاب)
نه چو زاهد کعبه یا چون برهمن بتخانه را ۸