شماره ۵۹ - فغان زاغ درین باغ با هزار یکی است

فغان زاغ درین باغ با هزار یکی است
گلیش کاین دو یکی نیست از هزار یکی است ۱

یکی است جور و جفا گر چه پیش غیر دو تاست
دو تاست عشق و هوس گرچه پیش تاریکی است ۲

همان بود به دل عندلیب خار ملال
به باغ اگر همه گل صد هزار و خار یکی است ۳

بقصد صید دلم هر کس افگند تیری
چه شد که این همه صیاد را شکار یکی است ۴

ز لطف او نشود هر دل خراب آباد
چرا که شهر بسی هست و شهر یار یکی است ۵

به اکتساب هنر کوش و ترک جهل (سحاب)
اگر چه هر دو بر اهل روزگار یکی است ۶