شماره ۱۰۵ - فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ

فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ
بجای بلبل مسکین نشست بر سر شاخ ۱

کسی که پای بکویت نمی نهاد از بیم
چه شد که دست در آغوشت آورد گستاخ ۲

چه رخنه در دل آن شوخ سنگدل بکند
گرفتم آه دلم سنگ را کند سوراخ ۳

به حیرتم که چسان جا گرفته در دل تنگ
غم بتان که نگنجد در این جهان فراخ ۴

وفا کجا و دل ترک ما که پنجه ی او
بخون خلق بود همچو دشنه ی سلاخ ۵

(سحاب) اگر چه دو روزیست عهد دولت گل
ببین چگونه زند تکیه بر اریکه ی شاخ ۶