غزل ۲۷۷ - دی پیر من از کوی خرابات برآمد

دی پیر من از کوی خرابات برآمد
وز دلشدگان نعرهٔ هیهات برآمد ۱

شوریده به محراب فنا سر به برافکند
سرمست به معراج مناجات برآمد ۲

چون دردی جانان به ره سینه فرو ریخت
از مشرق جان صبح تحیات برآمد ۳

چون دوست نقاب از رخ پر نور برانداخت
با دوست فرو شد به مقامات برآمد ۴

آن دیده کزان دیده توان دید جمالش
آن دیده پدید آمد و حاجات برآمد ۵

مقصود به حاصل شد و مطلوب به تعین
محبوب قرین گشت و مهمات برآمد ۶

بد باز جهان بود بدان کوی فروشد
واقبال بدان بود که شهمات برآمد ۷

دین داشت و کرامات و به یک جرعه می عشق
بیخود شد و از دین و کرامات برآمد ۸

عطار بدین کوی سراسیمه همی گشت
تا نفی شد و از ره اثبات برآمد ۹