غزل ۲۹۳ - روی تو کافتاب را ماند

روی تو کافتاب را ماند
آسمان را به سر بگرداند ۱

مرکب عشق تو چو برگذرد
خاک در چشم عقل افشاند ۲

هر که عکس لب تو می‌بیند
دهنش پهن باز می‌ماند ۳

زلف شبرنگ و روی گلگونت
می‌کند هر جفا که بتواند ۴

گاه شب‌رنگ زلفت آن تازد
گاه گلگون عشقت این راند ۵

عشقت آتش فکند در جانم
این چنین آتشی که بنشاند ۶

خط خونین که می‌نویسم من
بر رخ چون زرم که برخواند ۷

پای تا سر چو ابر اشک شود
از غمم هر که حال من داند ۸

اوفتادم ز پای دستم گیر
آخر افتاده را که رنجاند ۹

دلم از زلف پیچ بر پیچت
یک سر موی سر نپیچاند ۱۰

گر دلم بستدی و دم دادی
آه من از تو داد بستاند ۱۱

هر که درماندهٔ تو شد نرهد
همچو عطار با تو درماند ۱۲