شماره ۲۳۱ - جانم به لب رسید ز دست جفای دوست

جانم به لب رسید ز دست جفای دوست
عمر عزیز شد به سر اندر وفای دوست ۱

گر دوست جان طلب کند از من فداش باد
سر چون کشم من ای دل مسکین زرای دوست ۲

در قصد جان من اگر او را رضا بود
خواهم به جان خویشتن اوّل رضای دوست ۳

من دوست خواهم از دو جهان و خیال او
خود در جهان بگو چه بود ماورای دوست ۴

خواهم زبان خویش چو تیغ و سنان که تا
گویم به صبح و شام چو بلبل ثنای دوست ۵

گر در بهشت و روضه مرا وعده ای دهند
با دوست گر بود همه خواهم برای دوست ۶

گر بر دلست جای همه دلبران ولیک
باشد میان مردمک دیده جای دوست ۷

سلطانی جهان اگرم نیست گو مباش
خواهم به خاک کوی که باشم گدای دوست ۸

گرچه نکرد یاد من خسته از کرم
خالی نشد زبان و دلم از دعای دوست ۹

گرچه جفا رو به من ای دل ز مدعی
باید که نشنود به جهان ماجرای دوست ۱۰