شماره ۳۶۷ - دلم برفت و سر دست آن نگار گرفت

دلم برفت و سر دست آن نگار گرفت
قرار در سر آن زلف بی قرار گرفت ۱

به چین زلف تو پیچید و در خطا افتاد
وطن کنون دل مسکین در آن دیار گرفت ۲

ز حال زار من خسته اش نیاید یاد
کدام دل که هم آن لحظه خوی یار گرفت ۳

چو زلف خویش پریشان کند مرا احوال
مگر طریق جفا هم ز روزگار گرفت ۴

بیا که دیده ز هجران تو چنان گرید
کز آب دیده ی ما جمله ره گذار گرفت ۵

به باغ عمر ببارید دیده چندان اشک
روان کز آب دو چشمم درخت بار گرفت ۶

رمیده بود دل از من چو آهوی وحشی
به هر دو ساعد سیمین دلم نگار گرفت ۷

به خال عارض او مرغ دل فرود آمد
به دام زلف پریشان خود شکار گرفت ۸

گرفته بود دو زلفت که یار شیدائیست
بگو به دست هوس دلبرا که یار گرفت ۹

به شوق آن رخ چون گل دل رمیده ی ما
به بوستان جهان ناله ی هزار گرفت ۱۰

نسیم زلف پریشان تو صبا آورد
ز نکهت سر زلفت جهان قرار گرفت ۱۱