شماره ۱۳۰۱ - چه خوش بادیست باد نوبهاری

چه خوش بادیست باد نوبهاری
مگر کز زلف آن سیمین نگاری ۱

که جانم تازه گشت از بوی زلفش
دماغم پر شد از مشک تتاری ۲

سهی سروا بگستر سایه بر من
که از پس دوستانم یادگاری ۳

میازار و به لطفم نیک بنواز
که هستم من غریبی رهگذاری ۴

نمی دانم مگر ای مردم چشم
بر آب دیده من آبیاری ۵

نه شرط دوستان باشد که ما را
به کام دشمنان وا می گذاری ۶

ز یادت نیستم غافل زمانی
چرا یادم به خاطر در نیاری ۷

برآوردی دمار از روزگارم
به ساق و ساعد و دست نگاری ۸

حقیقت شد مرا ای نور دیده
که پروای جهان داری نداری ۹