شماره ۱۳۰۷ - به امیدی که برآید مه رویت سحری

به امیدی که برآید مه رویت سحری
یا بیابم ز نسیم سر زلفت خبری ۱

همه شب شمع صفت در غم رویت تا روز
می کنم گریه که از صبح بیابم اثری ۲

همچو خاکم به سر کوی امیدت ساکن
تا مگر سروصفت سوی من آری گذری ۳

کیمیا خاصیتی خاک رهت گشتم از آن
تا کنی سوی من خسته هجران نظری ۴

تا به کی بر من بیچاره کنی جور و جفا
تا به کی شاد بود از شب وصلت دگری ۵

چند در آتش هجران تو سوزد دل من
تا به کی خون رود از دست غمت در جگری ۶

کشتی وصل نگارم به کناری نرسید
دست امید نکردم به میانش کمری ۷