غزل ۴۴۹ - عقل کجا پی برد شیوهٔ سودای عشق

عقل کجا پی برد شیوهٔ سودای عشق
باز نیابی به عقل سر معمای عشق ۱

عقل تو چون قطره‌ای است مانده ز دریا جدا
چند کند قطره‌ای فهم ز دریای عشق ۲

خاطر خیاط عقل گرچه بسی بخیه زد
هیچ قبایی ندوخت لایق بالای عشق ۳

گر ز خود و هر دو کون پاک تبرا کنی
راست بود آن زمان از تو تولای عشق ۴

ور سر مویی ز تو با تو بماند به هم
خام بود از تو خام پختن سودای عشق ۵

عشق چو کار دل است دیدهٔ دل باز کن
جان عزیزان نگر مست تماشای عشق ۶

دوش درآمد به جان دمدمهٔ عشق او
گفت اگر فانیی هست تو را جای عشق ۷

جان چو قدم در نهاد تا که همی چشم زد
از بن و بیخش بکند قوت و غوغای عشق ۸

چون اثر او نماند محو شد اجزای او
جای دل و جان گرفت جملهٔ اجزای عشق ۹

هست درین بادیه جملهٔ جانها چو ابر
قطرهٔ باران او درد و دریغای عشق ۱۰

تا دل عطار یافت پرتو این آفتاب
گشت ز عطار سیر، رفت به صحرای عشق ۱۱