غزل ۴۷۶ - از عشق تو من به دیر بنشستم

از عشق تو من به دیر بنشستم
زنار مغانهٔ بر میان بستم ۱

چون حلقهٔ زلف توست زناری
زنار چرا همیشه نپرستم ۲

گر دین و دلم ز دست شد شاید
چون حلقه زلف توست در دستم ۳

دست‌آویزی نکو به دست آمد
در زلف تو دست تا بپیوستم ۴

چون ترسایی درست شد بر من
خوردم می عشق و توبه بشکستم ۵

زان می که به جرعه‌ای که من خوردم
گویی ز هزار سالگی مستم ۶

در سینه دریچه‌ای پدید آمد
بسیار بر آن دریچه بنشستم ۷

صد بحر از آن دریچه پیدا شد
من چشمهٔ دل به بحر پیوستم ۸

طاقت چو نداشتم شدم غرقه
زان صید که اوفتاد در شستم ۹

جانم چو ز عشق آن جهانی شد
از رسم و رسوم این جهان رستم ۱۰

باور نکنند اگر به نطق آرم
امروز بدین صفت که من هستم ۱۱

نه موجودم نه نیز معدومم
هیچم، همه‌ام، بلند و پستم ۱۲

عطار درین چنین خطرگاهی
تو دانی و تو که من برون جستم ۱۳