غزل ۵۵۴ - زلف و رخت از شام و سحر باز ندانم

زلف و رخت از شام و سحر باز ندانم
خال و لبت از مشک و شکر باز ندانم ۱

از فرقت رویت ز دل پر شرر خویش
آهی که برآرم ز شرر باز ندانم ۲

روی تو که هرگز ز خیالم نشود دور
از بس که بگریم به نظر باز ندانم ۳

گویی که مرا باز ندانی چو ببینی
شاید چو نمی‌بینمت ار باز ندانم ۴

اشکم که همی از دم سردم چو جگر بست
بر چهرهٔ زردم ز جگر باز ندانم ۵

با پشت دوتا از غم روی تو چنانم
کز دست غمت پای ز سر باز ندانم ۶

زانگاه که عطار تو را تنگ شکر خواند
در وصف تو شعرم ز شکر باز ندانم ۷