غزل ۵۵۵ - من این دانم که مویی می ندانم

من این دانم که مویی می ندانم
بجز مرگ آرزویی می ندانم ۱

مرا مبشول مویی زانکه در عشق
چنان غرقم که مویی می ندانم ۲

چنین رنگی که بر من سایه افکند
ز دو کونش رکویی می ندانم ۳

چنانم در خم چوگان فگنده
که پا و سر چو گویی می ندانم ۴

بسی بر بوی سر عشق رفتم
نبردم بوی و بویی می ندانم ۵

بسی هر کار را روی است از ما
به از تسلیم رویی می ندانم ۶

به از تسلیم و صبر و درد و خلوت
درین ره چارسویی می ندانم ۷

شدم در کوی اهل دل چو خاکی
که به زین کوی کویی می ندانم ۸

دلم را راه جوی عشق کردم
که به زو راه جویی می ندانم ۹

درون دل بسی خود را بجستم
که به زین جست و جویی می ندانم ۱۰

به خون دل بشستم دست از جان
که به زین شست و شویی می ندانم ۱۱

بسی این راز نادانسته گفتم
که به زین گفت و گویی می ندانم ۱۲

چو کردم جوی چشمان همچو عطار
که به زین آب جویی می ندانم ۱۳