غزل ۶۲۹ - چون قصهٔ زلف تو دراز است چگویم

چون قصهٔ زلف تو دراز است چگویم
چون شیوهٔ چشمت همه ناز است چگویم ۱

این است حقیقت که ز وصل تو نشان نیست
هر قصه که این نیست مجاز است چگویم ۲

خورشید که او چشم و چراغ است جهان را
از شوق رخت در تک و تاز است چگویم ۳

چون شمع سحرگاه دل سوخته هر شب
بی روی تو در سوز و گداز است چگویم ۴

تا دست به زلف تو رسد در همه عمرم
چون زلف توام کار دراز است چگویم ۵

گر کرد مرا زلف تو با خاک برابر
لعل لب تو بنده نواز است چگویم ۶

المنه‌لله که دلم گرچه ربودی
از زلف تو در پردهٔ راز است چگویم ۷

گفتی که بگو تا چه کشیدی تو ز نازم
کار من دلخسته نیاز است چگویم ۸

گفتم که در بسته مرا چند نمایی
گفتی که درم بر همه باز است چگویم ۹

گر بر همه باز است در وصل تو جانا
چون بر من سرگشته فراز است چگویم ۱۰

عطار درین کوی اگر نیک و اگر بد
پروانهٔ آن شمع طراز است چگویم ۱۱